‘Ενας λόγος για τους «τζαμπατζήδες»


ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΟΑΣΑ, ΟΙ  «ΤΖΑΜΠΑΤΖΗΔΕΣ» ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ  ΑΥΞΗΘΗΚΑΝ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ,  ΕΝΩ ΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ ΕΝΤΑΘΗΚΑΝ, ΑΝΑΛΟΓΩΣ  ΑΥΞΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΤΑ  ΠΡΟΣΤΙΜΑ.

Οι λόγοι που κάποιος επιλέγει να μην «πληρώνει εισιτήριο» είναι πολλοί. Μπορεί να οδηγείται στην απόφασή του για λόγους οικονομικούς.  Συνήθως,  παρατυπεί γιατί δεν βρίσκει εισιτήρια  σε άλλα σημεία πώλησης, εκτός των σταθμών  του μετρό, ακόμα κι αν ψάξει επισταμένως.  Ναι, κάρτες  συνήθως πέντε διαδρομών διατίθενται και στα περίπτερα, αλλά άντε να βρεις σε ποια. 

Έπειτα,  όπως ο υπογραφόμενος, περιστασιακά χρησιμοποιούν πολλοί  τα μαζικά μέσα, χρειάζονται, επομένως, ένα εισιτήριο δύο διαδρομών, για λόγους οικονομίας κλίμακος.  Και πάλι, όμως,  παρά  την τακτοποίηση στα ωράρια των δρομολογίων,  οι καθυστερήσεις  από τα προάστια, λόγου χάριν,  προς το κέντρο  κάποιες φορές είναι σημαντικές, επομένως  προς τι η πληρωμή εισιτηρίου, όταν ο πολίτης δεν εξυπηρετείται, βάσει των προδιαγραφών που έχουν προβλεφθεί;

Τι συμβαίνει όταν  έχει  αποδυθεί στον υπέρ πάντων αγώνα να βρει το «μαγικό χαρτάκι», αλλά τα ενενήντα  πολύτιμα λεπτά έχουν παρέλθει, λόγω καθυστερήσεων, και ο άτυχος χρήστης  καταγράφεται ελεγχόμενος ως  «τζαμπατζής»;  

Έπειτα, τι είδους  εξυπηρέτηση, αλήθεια, παρέχουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όταν οι ταλαιπωρημένοι  υποψήφιοι επιβάτες αναμένουν  σε  στάσεις υπό τριτοκοσμικές συνθήκες, σε στάσεις χωρίς στέγαστρα ή στέγαστρα προορισμένα να στεγάσουν   ελάχιστους από τους υπομονετικά αναμένοντες; 

Είναι αλήθεια  ότι συνήθως το  ηλεκτρονικό σύστημα ροής των δρομολογίων λειτουργεί σχετικά ικανοποιητικά, αλλά πού να καθίσεις όταν πρέπει να περιμένεις μισή ώρα, και όταν οι κάδοι απορριμμάτων  δίπλα στη στάση είναι  πάντοτε τίγκα; 

Κυριολεκτικά συχαίνεσαι να περιμένεις, λόγου χάριν στην πλατεία της Κηφισιάς...  Γιατί, δεν έχω καταλάβει, σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει ο πολίτης να πληρώσει εισιτήριο; Ακριβώς σε αυτές τις περιπτώσεις η μη καταβολή είναι μια μικρούλα συνειδητή διαμαρτυρία και, προσοχή, δεν γενικεύω.  Μικρούλα συνειδητή διαμαρτυρία συνιστά, επίσης, η άρνηση κάποιου να στηθεί σε μια ουρά για να εκδώσει την πολυπόθητη κάρτα.

Όχι, οι  άλλοι που στήνονται δεν είναι ηλίθιοι,  αλλά  είναι υποχρέωση του εν κανονικότητι υποτίθεται ευρισκομένου κράτους να εξασφαλίζει  τους όρους ώστε ο πολίτης να εκπληρώνει τις υποχρεώ-σεις του, εν προκειμένω να πληρώσει εισιτήριο. Και οι όροι αυτοί αυτοί είναι, απλούστατα, να υπάρχουν ανοιχτά εκδοτήρια  και επαρκής  αριθμός  μηχανημάτων έκδοσης, για να αναφερθώ στο μετρό.

Τέλος, υπάρχουν και όλοι όσοι θεωρούν τη  μη καταβολή εισιτηρίου πολιτική πράξη και πρακτική, του τύπου «δεν πληρώνω».  Φοβούμαι ότι ξεχνούν οι φίλοι ότι κάθε πολιτική πρακτική γεωργείται από συλλογικότητες και στηρίζεται σε συλλογικές αποφάσεις. Τα λοιπά καταγράφονται ως προσωπικές στάσεις. Έχουν τη συμπάθειά μου, αφού η αποδοχή της ετερότητας είναι ένας από τους τρόπους που ανθρώπους μάς ονομάζει. 

Εννοείται, ότι το όλο σύστημα με τις κάρτες  και τις λοιπές  εξαρτύσεις πρόχειρα εφαρμόστηκε.  Επείγει  ο ορθολογισμός, οι έλεγχοι και τα πρόστιμα έπονται...

Εννοείται από την άλλη  ότι όλοι όσοι δεν πληρώνουν εισιτήριο ούτε  «αποβράσματα»  πρέπει να αισθάνονται, όπως κατακαλόκαιρο ο υπουργός  Υποδομών και Μεταφορών   είχε ισχυριστεί, ούτε  αιδώ πρέπει να αισθάνονται,  ούτε δακτυλοδεικτούμενοι είναι.  Επιλέγουν μια στάση ή αναγκάζονται να το κάνουν. 

Είναι συμπολίτες μας, ομοιοπαθείς.