ΤΕΥΧΟΣ IOYΛIOY 2017
ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

Βολτάροντας για 400 km με Harley-Davidson 31/5

  • img
  • img
  • img
  • img
  • img
  • img

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΝΙΚΟΛΑΣ Σ. ΖΑΛΜΑΣ, ΦΩΤΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΤΟΣ

- Ναι Χάρλεϋντάβιτσο, αλλά ας μην χαιρόμαστε, διότι δεν είναι δική μου. Απάντησα, αμήχανα, βγάζοντας ταυτόχρονα και το ασημένιο open face κράνος.

Στην θωριά λοιπόν τoυ επίσης ασημένιου τριχωτού της κάρας μου, που ολοένα και φλερτάρει με το πιο λευκό του Παρνασσού κατά Γενάρη μήνα, εξαπέλυσε τον δεύτερη ερωταπάντηση, συνοδευόμενη από πλατύ, ειλικρινές χαμόγελο:
- Αααα! κατάλαβα, του παιδιού σου! ε;

Δεν είχα πολλά να πω. Χαμογέλασα, μου έβαλε τη βενζίνη του, του έδωσα τα ευρώ μου, τέλος πρώτης πράξης.
Έτσι ξεκίνησε η μέρα της Harley, με την οποία βρισκόμαστε για τέταρτη συνεχή χρονιά στο πλαίσιο του world tour της Αμερικάνικης φίρμας. Φέτο(ς), λοιπόν, βρέθηκα πάνω σε μια «ταπεινή», για τα μέτρα του Milwaukee, street 750.

Μα είχε κάποιες πινελιές και την έκαναν πιο ενδιαφέρουσα. Εν αρχή, άλλο τιμόνι, ίσιο όμορφα αλήτικο, το προστατευτικό του ιμάντα κίνησης απουσίαζε, τα οπίσθια φωτιστικό στοιχεία - φλας ήταν καστομαρισμένα και γκραν φινάλε των αλλαγών, με το τελικό από την Vance & Hines.

Ακολουθεί η καταγραφή μερικών εντυπώσεων, από το δεκάωρο που συμβιώσαμε, και τα σχεδόν 400 χιλιόμετρα που διανύσαμε. Τολμώ να πω, πως ήμασταν σαφώς πιο οργανωμένοι τούτη τη φορά, με πλήρη φωτογραφική κάλυψη από τον George de Coûte, άξιο τέκνο των εύφορων χωμάτων της Eviá και πλέρια καταξιωμένο φωτομαγιόρ. Μικρά απόδειξης περί του τελευταίου και αι εικόναι που συνοδεύουν το κείμενο.

Πορευτήκαμε ανορθόδοξα, σε ότι αφορά την διαδρομή, πράγμα καθόλου παράδοξο, με τελικό σημείο το όρος Ελικών, που έχει υμνηθεί από τας απαρχάς της Μυθολογίας.

Ας σημειώσω κάτι πρωτοφανές. Ουδέποτε συμπάθησα τις θορυβώδεις διελεύσεις. Τουναντίον μάλιστα, τις περισσότερες φορές με εκνευρίζουν αφάνταστα. Η ταπεινότητά μου λοιπόν, που τόσο απεχθάνεται τους θορυβοποιούς, μετεβλήθη εν μια ημέρα σε μέγιστο ταραχοποιό. Ο Ορχομένος, η Αλίαρτος και η αδούλωτη Λιβαδειά με τα παραδοσιακά καλαμάκια και τα 40 παλικάρια της, γνώρισαν τη σκοτεινή, άγνωστη και τελικά παταγώδη πλευρά μου.

Καθοδηγούμενος από ποιος ξέρει ποιόν δίκυκλο ζερζεβούλη, αναλώθηκα σε φίδια πάνω στους γυαλιστερούς δρόμους των βοιωτικών πόλεων, με την μαύρη μπούκα της Vance & Hines να παράγει τόσο βαριά ντεσιμπέλ, ώστε έκαναν τα τζάμια των οικιών να τρίζουν και, υποθέτω, τα χείλη των κατοίκων τους να σχηματίζουν δίκαιες ύβρεις, δια να μην είπω κατάρες. Δίκαιες και αυτές.

Τέλος πάντων, υπάρχει και η φωτεινή πλευρά. Ανεβαίνοντας τις βόρειες κλιτύες του Ελικώνα, με τα σπάρτα να μοσχοβολούν και αργότερα την μυρουδιά από τα έλατα να κυριεύει τον λεπτό αέρα, το δρόμο άδειο και την άνοιξη να σε χτυπάει ανελέητα σε κάθε μέτρο, σε κάθε λεπτό, παίρνεις μια δόση ευτυχίας.

Φωτογραφίσαμε, οδηγήσαμε, συζητήσαμε, ακόμα θαυμάσαμε την ανέμελη ζωή των βοοειδών στα ειρηνικά πράσινα λιβάδια. Αν και αυτή η εικόνα δεν είναι τόσο ανοίκεια, αφού ακόμα και εμείς τα παιδιά της πόλης, αντικρίζουμε καθημερινώς άλλα βοοειδή, τα αστικά, να βόσκουν και να κοπρίζουν σιμουλτανέ πάνω σε μαύρα, μπλε, πράσινα, και εσχάτως πάνω σε (τάχα) ροζ λιβάδια.

Ας μην χαλάσω όμως το κλίμα. Η άνοιξη στα καλύτερά της, οι βουνοκορφές που σιγά – σιγά απαλλάσσονται από τα λευκά φορτία τους, και ο γαλανός ουράνιος θόλος που προοδευτικά δεχόταν ένα λεπτό φιλμ νέφωσης, ικανό να δροσίσει όσο χρειαζόταν την ατμόσφαιρα.

< >

ΤΙΜΕΣ ΑΝΑ ΕΤΑΙΡΙΑ

ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

ΝΕΑ ΑΝΑ ΕΤΑΙΡΙΑ

LIFE NETWORK