Συνέντευξη με τον Nicky Grist: Τι χρειάζεται για να γίνεις ο καλύτερος συνοδηγός στα ράλι

Είκοσι τοις εκατό ταχύτερος. Για να μην αναφέρουμε τις μειωμένες πιθανότητες σύγκρουσης που θα έθετε τέλος στη διαδρομή. Αυτή είναι μια εκτίμηση για το πόσο υψηλότερη απόλυτη ταχύτητα μπορεί να προσφέρει ένας καλά προετοιμασμένος συνοδηγός σε έναν οδηγό ράλι κορυφαίου επιπέδου. Ακόμη και οι ήρωες του αθλήματος δεν μπορούν παρά να είναι πιο αργοί όταν απλώς διαβάζουν τον δρόμο. Κάθε Maverick χρειάζεται έναν Goose.

Όπως ο αξιωματικός παρακολούθησης ραντάρ σε ένα F-14 Tomcat, ο συνοδηγός ράλι πρέπει να κρατάει το κεφάλι του κάτω, διατηρώντας παράλληλα την επίγνωση της κατάστασης. Οι δεσμοί εμπιστοσύνης είναι κρίσιμοι. Μια οδηγία από τις σημειώσεις που δίνεται αργά ή λάθος μπορεί να οδηγήσει, στην καλύτερη περίπτωση, σε ένα κακό πέρασμα, και στη χειρότερη, σε μια «συνάντηση τρίτου τύπου» με ένα δέντρο. Την ίδια ώρα, ο συνοδηγός εμπιστεύεται τον οδηγό και τις ικανότητές του, σίγουρος ότι ο πιλότος δεν θα καταλήξει με το αυτοκίνητο ανάποδα σε ένα χαντάκι.

Είναι ένας από τους στενότερους δεσμούς στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, με δύο ζωές να κινδυνεύουν σε υψηλές ταχύτητες - πολύ πιο στενός από τη φωνή ενός μηχανικού μέσω του ασυρμάτου. Μια συνεργασία χτισμένη πάνω σε κοινή μοίρα και αμοιβαία προετοιμασία. Οι οδηγοί του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ράλι Juha Kankkunen και Colin McRae ήταν μεταξύ εκείνων που βασίζονταν στην ήρεμη, επαγγελματική φωνή του Ουαλού συνοδηγού Nicky Grist.

Με 21 νίκες στο WRC κατά τη διάρκεια της μακράς καριέρας του, ο Grist είναι ένας τέτοιος θρύλος του καθίσματος του συνοδηγού, που η φωνή του έχει ακόμη και ψηφιοποιηθεί στα βιντεοπαιχνίδια «Colin McRae Rally» και «Dirt». Το Road & Track τον συνάντησε για να μάθει τι κάνει έναν συνοδηγό ράλι κορυφαίου επιπέδου.

R&T: Πώς ξεκινήσατε να εργάζεστε ως συνοδηγός;

Nicky Grist: Στο Ηνωμένο Βασίλειο, είχαμε τα οδικά ράλι, από τα οποία ακριβώς ξεκίνησα, τα οποία διεξάγονταν σε δημόσιους δρόμους, ξεκινώντας γύρω στα μεσάνυχτα του Σαββάτου και τελειώνοντας στις 5 το πρωί, την αυγή. Αυτές οι δεξιότητες μου στάθηκαν πολύ χρήσιμες για τις ειδικές διαδρομές, γιατί ως συνοδηγός στα οδικά ράλι, πρέπει να χαράζεις τη διαδρομή χρησιμοποιώντας αναφορές από τον χάρτη. Αλλά πρέπει επίσης να διαβάζεις τον χάρτη, να ξέρεις ακριβώς πού βρίσκεσαι, να εκτιμάς τη δυσκολία των στροφών και το μήκος των ευθειών, να εντοπίζεις τις σχετικές διασταυρώσεις. Η ικανότητα να αποκρυπτογραφώ έναν τέτοιο χάρτη με βοήθησε πραγματικά στις ειδικές διαδρομές, γιατί ξαφνικά το να διαβάζω τις σημειώσεις έγινε αρκετά εύκολο για μένα.

R&T: Πώς καταρτίζεις τις σημειώσεις για μία ειδική διαδρομή;

NG: Όταν ξεκινήσαμε στις ειδικές διαδρομές, παίρναμε τις σημειώσεις από τον διοργανωτή. Όταν οι διοργανώσεις έγιναν μεγαλύτερες, τότε γινόταν μια αναγνώριση, όπου ο οδηγός και έβγαινε και έφτιαχνε τις δικές του σημειώσεις. Γενικά, είναι πάντα το σύστημα που θέλει ο οδηγός: Αυτός εξηγεί τι θέλει, και εσύ το καταγράφεις με τη δική σου στενογραφία.

R&T: Δεδομένου ότι οι οδηγοί καθορίζουν τις απαιτήσεις για τις σημειώσεις, ποια είναι μερικά από τα διαφορετικά πράγματα που ζητούν;

NG: Κάποτε, πολλοί από τους Φινλανδούς οδηγούς – και μπορώ να αναφερθώ συγκεκριμένα στον Κankkunen – διαπίστωσαν ότι οι αγγλικές σημειώσεις ήταν πιο σύντομες και πιο εύκολες να αποκρυπτογραφηθούν. Απλώς έρρεαν πολύ καλύτερα. Ακόμα και όταν είχε Φινλανδό συνοδηγό, συνέχιζε να χρησιμοποιεί αγγλικές σημειώσεις. Χρησιμοποιούσε ένα περιγραφικό σύστημα, το οποίο εφαρμόζαμε και στα ράλι δρόμου.

Ο Colin χρησιμοποιούσε αριθμούς για τις ταχύτητες, με το έξι να είναι η ταχύτερη και το ένα η πιο αργή. Στη συνέχεια, για τις ταχύτητες δύο έως πέντε, υπήρχαν τρεις επιπλέον παραλλαγές ταχύτητας για κάθε ταχύτητα. Έτσι, υπήρχε το «plus», που σήμαινε γκάζι, το «minus», που σήμαινε φρένο, και τέλος το «slow», που σήμαινε έντονο φρενάρισμα.

R&T: Εκτός από την επινόηση ενός εξατομικευμένου τρόπου για να παρέχεις στον οδηγό τις σωστές πληροφορίες τη σωστή στιγμή, η εμπιστοσύνη πρέπει να παραμένει βασικό στοιχείο, σωστά;

NG: Απολύτως, η εμπιστοσύνη παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτά που λέω στον οδηγό, και ο οδηγός θεωρεί ό,τι του λέω 100% σωστό, και αφοσιώνεται πλήρως σε αυτό. Αν υπήρχε οποιαδήποτε αμφιβολία, θα έχανες αμέσως ταχύτητα.

Σε αυτή την περίπτωση, δεν βρίσκεσαι σε κλειστή πίστα, με τεράστιες περιοχές διαφυγής, χαλίκια και μπαριέρες παντού. Είσαι εσύ απέναντι σε επαρχιακούς δρόμους ψηλά στα βουνά πάνω από το Μόντε Κάρλο, με πάγο και χιόνι, με δέντρα, τοίχους, σπίτια και βραχώδεις πλαγιές. Το αποτέλεσμα ενός λάθους μπορεί να είναι κρίσιμο. Μπορεί να μην γυρίσεις σπίτι αν πάρεις μια λάθος απόφαση. Αυτό δίνει μια διαφορετική διάσταση στη σημασία αυτής της σχέσης μεταξύ των δύο.

R&T: Πώς ήταν η εμπειρία αυτού του επιπέδου κινδύνου, χωρίς να έχεις τον έλεγχο του αυτοκινήτου, αλλά διαχειριζόμενος τη ροή των πληροφοριών προς τον οδηγό;

NG: Αν δούμε περίπου 25 χρόνια πίσω, το κάθισμα του συνοδηγού ήταν τοποθετημένο τόσο χαμηλά στο αυτοκίνητο, που δεν μπορούσες να δεις έξω από το παρμπρίζ. Το μόνο που κάνεις είναι να αισθάνεσαι τον δρόμο μπροστά σου μέσα από το κάθισμα. Επικεντρώνεσαι σε ό,τι υπάρχει στη σελίδα σου, αισθάνεσαι τη σφοδρότητα της στροφής μέσω της δύναμης g, για να καταλάβεις ότι αυτή ήταν η «τέσσερα» που μόλις διάβασες, και έχεις αναγγείλει μια ευθεία 150 μέτρων, και στη συνέχεια διαβάζεις τι υπάρχει στο τέλος αυτής της ευθείας. Είναι γρήγορη στροφή; Είναι αργή στροφή;

Όλες αυτές οι πληροφορίες διαβιβάζονται μέσω του καθίσματος, του ήχου του αυτοκινήτου — ακριβώς πώς και πότε θα διαβάσεις το επόμενο. Μπορείς να φανταστείς ότι το επίπεδο συγκέντρωσης που απαιτείται για να το κάνεις αυτό είναι τεράστιο.

R&T: Χωρίς να μπορείς να δεις, οραματίζεσαι τη διαδρομή καθώς διαβάζεις τις οδηγίες;

NG: Μπορείς να τη φανταστείς. Είχα επίσης πολύ καλή μνήμη, οπότε μπορούσα να θυμάμαι τμήματα του δρόμου. Όταν έγραφα τις σημειώσεις, είχα πάντα τους δικούς μου δείκτες και σημειώσεις στη σελίδα για να μπορώ να τελειοποιήσω την ανάγνωσή τους.

R&T: Από όλα τα ράλι στα οποία έχετε συμμετάσχει ως συνοδηγός κατά τη διάρκεια της καριέρας σας, υπάρχει κάποιο που ξεχωρίζει ως το αγαπημένο σας ή ως η μεγαλύτερη πρόκληση;

NG: Το αγαπημένο μου ράλι ήταν το Ράλι Σαφάρι. Ήταν τόσο ακραίο, και ήταν ένα ράλι όπου ο οδηγός κέρδιζε χρησιμοποιώντας το μυαλό του, όχι το γκάζι. Το θέμα ήταν να βρεις την τέλεια ταχύτητα, όπου πήγαινες όσο πιο γρήγορα μπορούσες, αλλά αρκετά αργά ώστε να μην καταστρέψεις το αυτοκίνητο. Η πολυπλοκότητα αυτού του ζητήματος ήταν κάτι που δυσκόλευε τον Colin όταν άρχισα να συνεργάζομαι μαζί του. Θεωρείτο ότι είχε μια προσέγγιση του τύπου «πάω με το γκάζι στο τέρμα, χωρίς φόβο, μπορώ να τους νικήσω όλους». Ήταν πολύ, πολύ ανταγωνιστικός και πολύ γενναίος.

Σκεφτήκαμε ένα σύστημα όπου οι αριθμοί θα περιέγραφαν την ταχύτητα όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά, αλλά στη συνέχεια θα επιστρέφαμε στο περιγραφικό σύστημα του Kankkunen. Αυτό σημαίνει να επιλέγεις την πλευρά του δρόμου στην οποία θα οδηγήσεις, να βρίσκεις την ομαλότερη γραμμή, όλα καταγεγραμμένα στις σημειώσεις ρυθμού. Γι’ αυτό μου άρεσε η πρόκληση, να επινοώ συστήματα όπως αυτό που πραγματικά θα σε βοηθούσαν να αντιμετωπίσεις ό,τι κι αν σου έφερνε η Αφρική.

Ο [ιδρυτής της M-Sport] Malcolm Wilson θεωρεί πάντα ως την καλύτερη νίκη που πέτυχε ποτέ ο Colin μαζί τους το Σαφάρι του ’99, όπου δεν ήμασταν ποτέ οι ταχύτεροι σε καμία φάση του αγώνα, αλλά ολοκληρώσαμε το ράλι χωρίς μηχανικά προβλήματα και κερδίσαμε με διαφορά σχεδόν 15 λεπτών.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Έτσι είναι να βλέπεις Formula 1 με εισιτήριο αξίας 10.000 ευρώ – Τι περιλαμβάνει (photos)

Επίσημο: Αυτή η εταιρεία έχει τον ισχυρότερο κινητήρα της F1 - Τι έδειξαν οι μετρήσεις της FIA

F1 2027: Πώς διαμορφώνεται το πρόγραμμα - Το σενάριο για πρεμιέρα στην Κίνα