Throwback Sunday: Το βλέμμα του Μίδα και το VW Phaeton


ΣΥΧΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΟΤΙ "ΤΑ ΒΓΑΖΕΤΕ ΟΛΑ ΚΑΛΑ". Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΥΣΚΟΛΑ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΠΙΑ ΚΑΚΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ. ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΟΜΩΣ ΑΚΟΜΑ ΠΟΛΛΑ ΑΣΤΟΧΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ. ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ.

  • ΚΕΙΜΕΝΟ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΙΤΑΡΗΣ, ΦΩΤΟ: ΑΡΧΕΙΟ
  • 17/5/2020

Αρκούσε μόνο μια ματιά του. Αν είχε ρίξει επάνω σου ΕΚΕΙΝΗ τη ματιά ήξερες ότι στην καλύτερη περίπτωση θα έπρεπε να εξαφανιστείς από το οπτικό του πεδίο. Ή στην χειρότερη, θα έπρεπε μετά από λίγο να περάσεις από το λογιστήριο για την εξόφληση της απόλυσής σου. Ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος, ο εκπρόσωπος του Θεού επί γης και επί των αυτοκινήτων του πλανήτη. Και ήταν πάνω στην κορύφωση της ισχύος του όταν ο δόκτορας Piech έριξε ξανά ΕΚΕΙΝΟ το βλέμμα τον αρχισχεδιαστή του Phaeton, Κlaus Bischoff, λέγοντάς του με αυστηρότητα ότι "Αυτό δεν είναι αρκετό". 

Ο Bischoff μάζεψε όπως-όπως το καλούπι του σαλονιού που είχε ετοιμάσει. Kαι μερικές ημέρες μετά ήρθε με ότι μπορούσε να ξεπεράσει και τις πιο ακριβές Rolls Royce, ικανοποιώντας τη ματαιοδοξία του αφεντικού του. Μία ματαιοδοξία που οδήγησε τελικά στην παραγωγή του Phaeton το οποίο ήταν η απόλυτη οικονομική καταστροφή για την VW, καθώς στην διάρκεια της παραγωγής του φημολογείται ότι έμπαινε μέσα πάνω από 28 χιλιάδες ευρώ για κάθε αυτοκίνητο που πωλούσε ενώ σε όλο τον κύκλο της ζωής του το "φέσι" ξεπέρασε τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ.

Όχι, το Phaeton που οδήγησα εκείνα τα χρόνια σε διάφορες εκδόσεις  προφανώς και δεν ήταν κακό αυτοκίνητο. Και άνετο ήταν, και πολυτελές, και ποιοτικό και έστριβε ωραία. Πίσω από όλα αυτά όμως έκρυβε αυτό που λέμε ένα αυτοκίνητο χωρίς στόχο. Ένα γινάτι του Piech ήταν για να μπει στο μάτι της S-Class και ως απάντηση στην Mercedes που τόλμησε να "ενοχλήσει" το Golf με την A-Class. Ναι, μπορεί να φαίνεται τελείως απλοϊκό, όμως ακόμα και σ' αυτά τα επίπεδα η ψυχοσύνθεση των ανθρώπων παίζει πάντα τον πρώτο ρόλο. Ιδίως όταν μιλάμε για την Αυτού Εξοχότητα δόκτωρα Piech των αρχών του 2000.

Θυμάμαι στην δοκιμή που είχα γράψει τότε, είχα επισημάνει μία δαρβινική ανακολουθία. Αν θες να πας στην κατηγορία της S-Class ή του A8 ή της 7άρας πρέπει πρώτα να κάνεις και ένα ενδιάμεσο βήμα σε status και χρήματα. Aπό το Passat στο Phaeton έλειπε το ενδιάμεσο μοντέλο, το οποίο με την σειρά του θα είχε ετοιμάσει καιρό πριν την μετάβαση προς τα ψηλά. Η Audi είχε το Α6, η Mercedes την E-Class, η BMW την 5άρα, παλιές καραβάνες η κάθε μία στην πλατεία του θεάτρου πριν ανέβεις στα θεωρεία. Ήταν προφανές ότι ο πελάτης της VW, με τις προσλαμβάνουσες που έχει για την εταιρία, δύσκολα θα έμπαινε στην έκθεση για κάτι super luxury, την στιγμή που η S-Class ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού, και αυτοκίνητα όπως η εξαιρετική 7άρα πάσχιζαν να κρατηθούν σε ρόλο ακόμα και κομπάρσου. Για να μην πούμε για το αδελφό και super tech Αudi Α8  που θα υπηρχε εκεί δίπλα και που σίγουρα θα κέρδιζε την ματιά και την επιταγή του πελάτη. 

Ξαναλέω, το Phaeton κάθε άλλο παρά κακό ήταν. Είχε όλα τα τυπικά προσόντα που πρέπει να διαθέτει αυτή η κατηγορία. Δεν είχε όμως την διαφορά στην τιμή όπως θα περίμενε κάποιος από ένα VW ώστε να το κάνει ελκυστικό. Ούτε την εμφάνιση (έμοιαζε με αφόρητα με το Passat) ή κάποια σπέσιαλ χαρακτηριστικά που θα γέμιζαν τις μπροσούρες και τα διαφημιστικά spot. Ήταν ένα ακόμα "me too" προϊόν, χωρίς την σφραγίδα του ξεχωριστού (εκτός ίσως από τον W12). Και κυρίως χωρίς καμία παράδοση, χωρίς κανένα τίτλο τιμής, σε μία κατηγορία που κυριαρχείται και επενδύει σ' αυτά τα στοιχεία. 

Ήταν ένα άστοχο αυτοκίνητο γιατί αποτελούσε το πνευματικό τέκνο μιας αλαζονικής εποχής και μιας προσωπικότητας που μέχρι τότε είχε το άγγιγμα του Μίδα και τον φόβο των υφισταμένων του. To Phaeton αδικήθηκε από εκείνους που το ετοίμασαν πριν την εποχή του και το έβγαλαν στην αγορά πριν έρθει η ώρα του, απλά για να γίνουν αρεστοί στο αφεντικό. Η ιστορία και η αγορά ανέλαβαν τα υπόλοιπα: οι πωλήσεις ήταν εξαιρετικά χαμηλές, το αυτοκίνητο τιμήθηκε κατά κύριο λόγο ως εταιρικό όχημα στην Γερμανία ή υπό την ευλογία του... Μεγαλοδύναμου στην χώρα μας. Kαι έχει  γίνει η απόλυτη αγορά σε μεταχειρισμένο σήμερα, μιας και μπορείς να ψωνίσεις ικανοποιητικά δείγματα της πρώτης φουρνιάς ακόμα και με 10 χιλιάρικα.

H παραγωγή του σταμάτησε το 2016 και η εμπορική του σταδιοδρομία μέσα σε 15 χρόνια ήταν απογοητευτική, λίγο πάνω από 84 χιλιάδες αυτοκίνητα, με την τελευταία γενιά να επιβιώνει κατά κύριο λόγω χάρη στην Κίνα. Σαν να μην έφθανε αυτό ήρθε και το dieselgate να ανατρέψει τα πάντα, και η απόφαση για κάποια ναυαρχίδα της VW που θα το αντικαθιστούσε μετατέθηκε στο -ηλεκτρικό- μέλλον, πιθανότατα με την μορφή κάποιου SUV. 

Το Phaeton αντιπροσωπεύει για τον υπογράφοντα το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα που έρχεται στο μυαλό όταν μας ρωτάτε αν φτιάχνονται κακά αυτοκίνητα. Η απάντηση είναι "Όχι". Έχει περάσει προ πολλού ο καιρός που θα μπορούσες να πεις έτσι αβασάνιστα ότι ένα αυτοκίνητο είναι κακό. Το Phaeton αν και αποτυχημένο, ήταν καλό αυτοκίνητο. Ήταν όμως και ένα αυτοκίνητο που είχε λάθος στόχους και προτεραιότητες. Χωρίς καμία ιστορική και βιομηχανική αναγκαιότητα πίσω του. Και πάνω απ' όλα ήταν φορτωμένο με την μεγαλομανία του Piech να γίνει ο μυθικός γιος του ήλιου, που λίγο έλειψε τραβώντας τα άλογα όπως αποφάσιζε ο ίδιος, να ρίξει με το dieselgate μία ολόκληρη αυτοκρατορία στο σκοτάδι. Πάντως οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε:  σε αν κάτι σίγουρα δεν είχε λαθέψει ο εμμονικός Φερδινάρδος ήταν στην επιλογή του ονόματος: Φαέθων, όνομα και πράγμα. 

ΥΓ. Με την σημερινή αναφορά στο Phaeton εγκαινιάζουμε μία εβδομαδιαία στήλη μέσα από την οποία θα θυμόμαστε κάποια αυτοκίνητα που μας έκαναν εντύπωση, που σχολιάστηκαν ποικιλοτρόπως,, που πέτυχαν ή απέτυχαν στον σκοπό τους και τα οποία σε κάθε περίπτωση και άφησαν πίσω έντονο το στίγμα τους. Για τους σωστούς αλλά και -ίσως τις περισσότερες φορές- για τους λάθος λόγους.