Ράλι Κροατίας: Λάθη, δικαιολογίες και υφέρπουσα οργή


Τι «στολάρισμα» συμβαίνει άραγε στους ανθρώπους και την τελευταία στιγμή θολώνουν και γκρεμίζουν κόπους και προσπάθειες; Αναλύουμε το δραματικό φινάλε του Ράλι Κροατίας με αρνητικό πρωταγωνιστή τον Thierry Neuville.

Θα ξεκινήσω με μία, στα μάτια μου παρόμοια, ιστορία αλλά δανειζόμενη από τον ευρύτερο χώρο του αθλητισμού.

Έτος 2009, UEFA Champions League. H Inter Milan ταξιδεύει στην νοτιοδυτική Ρωσία, για να αντιμετωπίσει στην πρωτεύουσα της Tatarstan την Rubin Kazan. Προπονητής της Ιταλικής ομάδας ήταν ο Πορτογάλος Jose Mourinho και ο οποίος ενόψει του αγώνα αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα, μη έχοντας στην διάθεσή του τους δύο κορυφαίους του σκόρερ, τον Samuel Eto'o και τον Diego Milito που ήταν εκτός μάχης, τραυματίες. Έτσι, το βάρος της επίθεσης έπεσε στον τότε 19χρονο Mario Balotelli, γνωστό για την ποδοσφαιρική του ευφυία, αλλά και για τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του.

Στο 42ο λεπτό του αγώνα, ο Baloteli πήρε κίτρινη κάρτα και έτσι στο ημίχρονο, ο Mourinho πέρασε 14 από τα 15 λεπτά που είχαν στην διάθεσή τους στα αποδυτήρια, μιλώντας στον Ιταλό, λέγοντάς του να διατηρήσει την ψυχραιμία του και να μην δεχτεί κόκκινη κάρτα επειδή δεν είχε άλλους επιθετικούς στον πάγκο. Η συνέχεια μέσα από τα λόγια του Mourinho σε μία συνέντευξη που έδωσε αργότερα ως προπονητής της Real τότε.

«Του είπα: Μάριο, δεν μπορώ να σε αλλάξω, δεν έχω επιθετικούς στον πάγκο, οπότε μην αγγίζεις κανέναν και παίξε μόνο με την μπάλα. Αν χάσουμε την μπάλα, καμία αντίδραση. Αν κάποιος σε προκαλέσει, καμία αντίδραση, αν ο διαιτητής κάνει λάθος, καμία αντίδραση. Ε, μπήκαμε για το δεύτερο ημίχρονο και στο 60ό λεπτό πήρε κόκκινη κάρτα!»

Ένα φανταστικό σενάριο στα όρια του πραγματικού

Έτος 2026. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι, Ράλι Κροατίας. Τελευταία ημέρα αγώνα, λίγο πριν την τελευταία Ειδική Διαδρομή του αγώνα. Μικρής διάρκειας service στην παραθαλάσσια κωμόπολη Novi Vinodolski στις ακτές της Αδριατικής. Ο Thierry Neuville είναι πρώτος στην γενική κατάταξη με πάνω από ένα λεπτό διαφορά από τον δεύτερο (Katsuta). Η εξέλιξη του αγώνα με τις συνεχείς εγκαταλείψεις, έφερε -για πολλούς ανέλπιστα- τον Βέλγο με το Hyundai i20 N Rally1 μπροστά σε μία 100% σίγουρα διαφαινόμενη νίκη. Όπως και την προηγούμενη ημέρα, στο τέλος της οποίας στις εγκαταστάσεις του Service Park στην πίστα Automotodrom Grobnik περίπου 10 km βόρεια της Ριέκα, οι άνθρωποι της Hyundai μιλάνε με ζέση, κατανόηση, ευθύτητα και υπευθυνότητα απευθυνόμενοι στον Neuville: «Thierry, έχεις μία τεράστια διαφορά, το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να φέρεις το αυτοκίνητο στον τερματισμό και να έχουμε την πρώτη μας νίκη για φέτος».

Τα λόγια των ανθρώπων της Hyundai ήταν ουσιαστικά, γνωρίζοντας ότι ο μεν Heyden Paddon είναι 4ος και ο Adrien Fourmaux 32ος …

Η τελευταία Ειδική Διαδρομή SS20 Alan - Senj 2 των 14,5 km, η αποκαλούμενη και Powerstage ξεκίνησε στις 13:15 τοπική ώρα. Και μετά ήρθε η προσέγγιση του προπορευόμενου πληρώματος (Neuville-Wydaeghe) σε μία δεξιά καμπή που στο τέλος έκλεινε. Το οδόστρωμα ήταν γεμάτο χώματα. Που σημαίνει στην αγωνιστική διάλεκτο ότι «χαλίκι στην άσφαλτο είναι χειρότερα από πάγο»… Ο Neuville φθάνει στην στροφή -σύμφωνα με μαρτυρίες- με περισσότερα χιλιόμετρα από ότι πέρασαν άλλα εργοστασιακά πληρώματα. Καταλαβαίνει ότι «το χάνει», και οδηγεί το i20 N Rally1 σε έναν δρόμο διαφυγής, περνώντας πάνω από ένα ανάχωμα με πρασιά. Και τότε ακούει το «γκαπ»… Η εμπρός δεξιά ανάρτηση χτυπάει στην τσιμεντένια βάση μιας πινακίδας (που είχε πέσει από έξοδο άλλου αγωνιζόμενου) και σπάει. Η νίκη χάθηκε…

Ατυχία, υπερβολική σιγουριά με λίγη δόση αφέλειας;

Προσπαθώντας να βρω πότε υπήρξε ξανά τέτοια ιδιαίτερης σημασίας εγκατάλειψη στην τελευταία Ειδική Διαδρομή ενός αγώνα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι, η αλήθεια είναι ότι δεν δυσκολεύτηκα πολύ. Με κυρίαρχο παράδειγμα την εγκατάλειψη των Sainz-Moya (Toyota Corolla WRC) το 1998 στο Βρετανικό ράλι, όπου έχασαν τον παγκόσμιο τίτλο. Μόνο που εκεί δεν ήταν κάποιο λάθος ή μία οδηγική υπερβολή. Ήταν μηχανικό πρόβλημα. Συνεχίζοντας την αναζήτηση, η «βελόνα κόλλησε» στο Ράλι Πολωνίας του 2009. Εκεί που ο Jari-Matti Latvala, με το Ford Focus WRC09 οδεύει σε μια εξαιρετική δεύτερη θέση, τόσης μεγάλης σημασίας για την συλλογή βαθμών για την ομάδα του. Η οποία μάλιστα θα συνοδευόταν από το 1-2 για την BP Ford WRT αφού στην πρώτη θέση βρισκόταν ο Mikko Hirvonen με το άλλο Focus. Η τελευταία Ε.Δ. Mikolajki μήκους μόλις 2,5 km είναι διαδικαστική και λογικά ο Latvala θα έπρεπε να είναι εξωγήινος για να καλύψει τα 17,8’’ διαφοράς του από τον Hirvonen… Κι όμως ορμάει… Και χτυπάει ένα βαρέλι, που σπάει την ανάρτησή του και εγκαταλείπει…

Και μένει πια στους ειδικούς να εξηγήσουν πως δημιουργούνται τα «κολλήματα» στο μυαλό των ανθρώπων. Είναι η αδυναμία να εκτιμήσουν τις συνθήκες; Που συχνά υποτιμούν με καταστροφικά αποτελέσματα; Είναι ένα θόλωμα της στιγμής; Δείτε κάτι: Αν προσέξουμε τα πρόσωπα των ανθρώπων που μόλις έκαναν ένα αδικαιολόγητο και εν πολλοίς ασυγχώρετο λάθος, σε αυτά κυριαρχεί η απορία… Ναι μία απορία με απλανές βλέμμα που λέει «δεν μπορεί να έγινε αυτό»… Και μετά αρχίζει η συνειδητοποίηση της καταστροφής, πλην όμως είναι αργά.

Στα γραφεία…

Πως όμως αντιδρούν οι ομάδες σε τέτοια λάθη; Δεν θα μιλήσω εγώ. Άλλωστε «έξω από τον χορό, λέμε πολλά τραγούδια», όλοι μας και εκ του ασφαλούς. Έτσι, μπήκα στον πειρασμό και τηλεφώνησα την δεύτερη ημέρα του Πάσχα σε έναν πρώην -σήμερα συνταξιούχο- Team Manager εργοστασιακής ομάδας, τον οποίο μάλιστα πέτυχα να οδηγεί στις Άλπεις. Τελικά μιλήσαμε αργά το βράδυ με αντικείμενο την «επόμενη ημέρα» ενός τέτοιου γεγονότος όπως αυτό των Neuville- Wydaeghe στο Ράλι Κροατίας. 

Τα όσα είπε ήταν σκληρά, καθόλου «στρογγυλεμένα», ωμά, αλλά ενδεικτικά των όσων γίνονται στα παρασκήνια. «Έχω κληθεί να αντιμετωπίσω τέτοιες καταστάσεις. Και όχι λίγες φορές. Ξέρω πως αισθάνονται αυτή την στιγμή και οι Κορεάτες και οι επικεφαλής της Hyundai, ακόμα και οι μηχανικοί. Αν το δούμε ως μία ακόμα στραβή ημέρα στο γραφείο, όλα σχετικά αντιμετωπίζονται ήπια. Εδώ όμως δεν μιλάμε για ένα έγγραφο που παράπεσε ή ένα ραντεβού που δεν καταγράφηκε, ούτε για μία παραγγελία που δεν περάστηκε στα αρχεία. Εδώ μιλάμε για την εικόνα μίας εταιρείας-κολοσσού. Μιλάμε για την εικόνα που βρίσκεται σε δύσκολη περίοδο. Μην ξεχνάμε ότι μετά το 2025 η Hyundai διψά για νίκες αντιλαμβανόμενη ότι πολύ δύσκολα θα κερδίζει στα ίσια την Toyota. Η νίκη αυτή ήταν δώρο όπως εξελίχθηκε. Φαντάζομαι ανθρώπους να χτυπάνε τα χέρια τους στα τραπέζια και στις ντουλάπες, να λένε λόγια σκληρά, να κοκκινίζουν από θυμό και οργή. Η ψυχολογία αλλά και η θεωρία της «υπερβολικής σιγουριάς» απλώνει ένα πέπλο «προστασίας πάνω από τα λάθη αλλά εδώ μιλάμε για μπίζνες και δημόσια εικόνα. Μιλάμε για πακτωλό εκατομμυρίων που ξοδεύεται για να ανεβεί ένα αυτοκίνητο πρώτο στην ράμπα του τερματισμού. Αυτή είναι η εξαργύρωση. Καταλαβαίνω τις ανθρώπινες αδυναμίες αλλά εδώ δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα οι ομάδες. Είναι εταιρείες με ισολογισμούς και στο τέλος της χρονιάς κάνουν έλεγχο αποτελεσμάτων. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει τι είχε εκείνη την στιγμή ο οδηγός στο μυαλό του. Είναι επαγγελματίας και δεν θα έπρεπε να έχει έξοδο με τόση διαφορά. Απλά πράγματα».

Η αλήθεια είναι ότι δεν άκουγα πρώτη φορά αυτά τα λόγια. Τα είχα ακούσει και παλιότερα από τον συγχωρεμένο Andrew Cowan της Ralliart. Και αν ήταν απλά άτυχος; Και εάν δεν είχε πέσει η πινακίδα από άλλο αυτοκίνητο και θα απέφευγε εκείνο το σημείο; Αντέτεινα, για να δώσω λίγο απάντηση στις απλές απορίες όλων μας αλλά και για να δω τι θα ακούσω από την άλλη άκρη της γραμμής.

«Thomas τις ομάδες δεν τις ενδιαφέρουν τα 'if'. Τις ενδιαφέρουν τα αποτελέσματα. Είχαν περάσει από εκεί πριν τέσσερις ώρες. Είχαν δει τι γίνεται με τα χαλίκια στον δρόμο, είχαν και πληροφορίες υποθέτω από το gravel crew τους. Έπρεπε να φθάσουν 'σβηστοί',να περάσουν και να πάρουν την νίκη που περίμεναν όλοι. Τα περί λάθους επειδή οδηγούσαν χωρίς πίεση και δεν είχαν ρυθμό, είναι αστειότητες. Τέλος»… Στην ολοκλήρωση της κουβέντας μας δεν σας κρύβω ότι ο τόνος του είχε γίνει αψύς. Κατάλαβα την απογοήτευση και τον θυμό που θα είχαν στο στρατόπεδο της Hyundai.

Εμείς βλέπουμε το ανθρώπινο λάθος, είμαστε συναισθηματικοί με τα είδωλά μας τους οδηγούς, συγχωρούμε τα λάθη. Στις εταιρείες όμως που καταθέτουν στον στίβο εκατοντάδες εκατομμύρια και περιμένουν αποτελέσματα τέτοια λάθη μπορεί να είναι ακραία καθοριστικά. Ακόμα και να δημιουργήσουν τάσεις στο εσωτερικό τους για να αποχωρήσουν από το σπορ…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Θωμάς Κρασώνης: Πρεμιέρα για τη νέα σεζόν του EuroNASCAR στη Βαλένθια - Πού θα δείτε τον αγώνα

WRC: Η μεγάλη αλλαγή του φετινού ΕΚΟ Ράλλυ Ακρόπολις

Ο Hamilton για την επιτυχία του: «Δεν είναι και τόσο τέλειο όσο φαίνεται»