The magnificent 7: Αυτοκίνητα που χάσαμε και μας λείπουν


ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΧΑΡΑΖΕΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ, Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ. ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ΥΠΗΡΞΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ, ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΟΜΩΣ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΤΙΣ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ.

  • Μιχάλης Κατωπόδης
  • 26/6/2020

Η αλήθεια είναι πως δεν ελπίζουμε σε θαύματα. Για όλο αυτό κρατάμε μικρό καλάθι, αφού το κύριο μέλημα των σύγχρονων αυτοκινητοβιομηχανιών είναι το πώς θα βγάλουν όσο το δυνατό περισσότερα χρήματα. Κάποια για το κέρδος των μετόχων και τα πιο πολλά για να ταΐσουν τα αχόρταγα στόματα της ηλεκτροκίνησης, της αυτόνομης οδήγησης και των σύγχρονων ηλεκτρονικών.

Για να πάρει το πράσινο φως της παραγωγής, ένα νέο μοντέλο θα πρέπει να απευθύνεται σε μία ευρεία γκάμα του καταναλωτικού κοινού και να ακολουθεί τα trends της εποχής. Ιδανικά, δηλαδή, να είναι ένα υβριδικό SUV… Τα Coupe, ως κατηγορία, κοντεύουν να εκλείψουν. Προφανώς υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν προτάσεις όπως η Porsche 911, εδώ όμως μιλάμε για πιο μικρά coupe, για μοντέλα που κάποτε κυκλοφορούσαν πιο συχνά στους Ελληνικούς δρόμους και δεν ήταν απαγορευτικό το κόστος κτήσης τους.

Υπενθυμίζουμε πως εκείνη την εποχή το να προσφέρεις μεγαλύτερη ισχύ ή πιο δυναμική οδική συμπεριφορά από ένα άλλο, συμβατικό μοντέλο, δεν ήταν κάτι που ρυθμιζόταν από ένα κουμπί στο ταμπλό. Η κάθε κατηγορία είχε τα δικά της χαρακτηριστικά γνωρίσματα, τα οποία δεν συνυπήρχαν απαραίτητα στο βαθμό που συνυπάρχουν σήμερα. Αφήνοντας λίγο τις αναμνήσεις να οδηγούν τις επιθυμίες, θα θέλαμε να δούμε κάποια στιγμή τις νέες εκδόσεις μερικών από τα μοντέλα που μας συντρόφευσαν στο παρελθόν.

Alfa Romeo GTV

Σε μία εποχή που το όνομα Alfa Romeo κράταγε ακόμα κάτι από την αυθεντική μαγεία του, η GTV αποτελούσε έναν από τους μεγάλους παίκτες στην κατηγορία. Μάλιστα κυκλοφορούσε και σε ανοικτή έκδοση, με την ονομασία Spider. Το 2 2 θέσεων coupe διακρινόταν για την κομψότητα και το δυναμισμό του, ενώ και από άποψης επιδόσεων μπορούσε να σταθεί απέναντι σε οτιδήποτε.

Η βασική του έκδοση ήταν στα 1,8 λίτρα με 144 PS, η ιδανική όμως ήταν αναμφίβολα η 2.0 V6 TB των 200 ίππων. Προς τα τέλη κυκλοφόρησε και στην κορυφαία εκδοχή της, με μοτέρ κυβισμού 3,2 λίτρων και 240 PS, με εκπομπές ρύπων 315 G CO2/km! Ναι, δεν ήταν και τόσο οικολογική. Από άποψης επιδόσεων όμως και οδηγικής απόλαυσης, αποτελούσε το ενδιάμεσο σκαλοπάτι μεταξύ των συμβατικών coupe και των σοβαρών σπορ αυτοκινήτων της εποχής.

Fiat Coupe

Πολλοί το χαρακτήριζαν ως τη «Ferrari του φτωχού» και δεν είχαν άδικο. Το Fiat Coupe παρουσιάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90, δια χειρός Chris Bangle, του μετέπειτα αρχισχεδιαστή της BMW. Οι επιθετικές γραμμές του αμαξώματος και τα διπλά, στρογγυλά φωτιστικά σώματα πίσω, του χάριζαν μία γνήσια αίσθηση Ιταλικού σπορ αυτοκινήτου, παρότι στις βασικές του εκδόσεις κυκλοφορούσε με ένα τετρακύλινδρο, ατμοσφαιρικό μοτέρ 1,8 λίτρων.

Υπήρχε, βέβαια, και η 20V, η καλή εκδοχή, με πεντακύλινδρο, turbo μοτέρ 2,0 λίτρων και 220 ίππων. Αυτή εξασφάλιζε τελική ταχύτητα 250 km/h και επιτάχυνση από στάση στα 100 km/h σε μόλις 6,3 sec! Συνήθως τη συναντούσαμε σε έντονο κίτρινο χρώμα, υπήρχαν όμως και αρκετές κόκκινες. Η παραγωγή της σταμάτησε το 2000 και έκτοτε υπάρχει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη γκάμα της Fiat.

Ford Puma

Μπορεί και σήμερα στη γκάμα της Ford να υπάρχει ένα Puma (ως SUV) αυτό όμως ουδεμία σχέση έχει ως φιλοσοφία με το Puma που αναπολούμε. Δυναμικό οπτικά και ιδιαίτερα ευχάριστο οδηγικά, το μικρό αυτό coupe ποτέ δεν εφοδιάστηκε με ένα πραγματικά ισχυρό μηχανικό σύνολο, όπως πολλά από τα υπόλοιπα μοντέλα που παραθέτουμε. Παρόλα αυτά, ήταν από τα πιο fun to drive μοντέλα που θα μπορούσε να αποκτήσει κανείς, με πολύ λογικό κόστος.

Οι αρχικές του εκδόσεις ήταν στα μόλις 1,4 λίτρα, με 91 PS, ενώ η ισχυρότερη στα 1,7 λίτρα με ισχύ 155 PS. Η τελευταία, μάλιστα, διέθετε και σύστημα ελέγχου πρόσφυσης. Μπορεί οι τροχοί του να ήταν 15 ιντσών και στον πίσω άξονα την πέδηση να αναλάμβαναν ταμπούρα, διέθετε όμως ένα πολύ ευχάριστο και συμμετοχικό τιμόνι, καθώς και αναρτήσεις ρυθμισμένες για να απολαμβάνει κανείς την οδήγηση σε πιο γρήγορους ρυθμούς. Ειδικά για τη Ford, είναι κρίμα που δεν έχει ένα μικρό coupe τόσα χρόνια στις τάξεις της.  

Honda CR-X

Μία ακόμα λατρεία από τα παλιά. Το σχήμα του CR-X μπορεί να μην ήταν τόσο δυναμικό όσο κάποιων άλλων μοντέλων, διέθετε όμως κρυφά χαρίσματα. Κάτω από το καπό της δεύτερης γενιάς του έκρυβε τον πρώτο κινητήρα VTEC της φίρμας. Ένα μοτέρ 1,6 λίτρων και 150 ίππων, με μεταβλητό χρονισμό βαλβίδων, που στην κυριολεξία το απογείωνε στις υψηλές στροφές.

Αυτό ακριβώς το VTEC έχτισε σε μεγάλο βαθμό τη φήμη της εταιρίας στους κινητήρες. Χαρακτηριστικό, πάντως, για το αυτοκίνητο, ήταν και το πίσω διπλό παρμπρίζ, το κάτω μέρος του οποίου ήταν τελείως φιμέ και εύκολα μπορούσε κανείς τα το μπερδέψει με λαμαρίνα. Πολλά χρόνια μετά, η Honda προσπάθησε να αναθερμάνει το ενδιαφέρον των μικρών coupe, με το υβριδικό CR-Z. Δυστυχώς, χωρίς αποτέλεσμα, αφού και οι επιδόσεις του δεν ήταν ανάλογες των προσδοκιών.

Hyundai Coupe

Ξεφεύγοντας από τα πρώτα βήματα των S-Coupe, όπου για την εποχή τους αποτέλεσαν μεγάλους «πεζοδρομιοκυνηγούς», τα μετέπειτα Coupe της Hyundai έδειξαν μεγάλη πρόοδο. Η πρώτη γενιά παρουσιάστηκε το 1996, με αισθητική από τα οικογενειακά μοντέλα της εταιρίας, ενώ αργότερα -με ένα facelift- δανείστηκε στοιχεία και από την Toyota Celica.

Η αλήθεια είναι πως υπήρχαν και καλύτερα μοντέλα. Για την τιμή του, όμως, το Coupe ήταν ένα πραγματικά τίμιο αυτοκίνητο. Επίσης, το λάτρεψαν όλοι όσοι αρέσκονται στο customize, με αποτέλεσμα μία εποχή να κυκλοφορούν αρκετοί «δράκοι» εκεί έξω. Η περίοδος της ωριμότητας ήρθε το 2001, με τη δεύτερη γενιά, που έφτανε μάλιστα τα 2,7 λίτρα και 174 PS. Σήμερα θα θέλαμε πραγματικά να δούμε ένα νέο μοντέλο, με την ανάλογη προβιά και με τα σπλάχνα του i30 N από κάτω…

Toyota Celica

Η Celica (Τσέλικα, Σέλικα, Σελίκα ή όπως αλλιώς την αποκαλούσε ο καθένας…) ήταν αναμφίβολα ένα από τα δυνατά χαρτιά των coupe της εποχής. Είχε μεγάλη ιστορία, που ξεκινούσε από το 1971, είχε σημειώσει νίκες στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ και ήταν και Toyota. Ο,τι ακριβώς χρειαζόταν ο μέσος Έλληνας οδηγός να βλέπει και να δοξάζει στο γκαράζ του!

Για να μην πιάσουμε ούτε την πρώτη αλλά ούτε και την τελευταία (αν και στην έκδοση TS  αυτή ίσως και να άξιζε...), θα θυμηθούμε λίγο την πέμπτη γενιά του αυτοκινήτου. Εκείνη που όλοι μνημόνευαν για την έκδοση GT-Four Carlos Sainz, ελάχιστοι όμως την έβλεπαν να κυκλοφορεί στους δρόμους. Οι συμβατικές εκδοχές της -η αλήθεια είναι πως- δεν προσέφεραν υψηλές επιδόσεις. Αρκούσε όμως η εμφάνιση και τα όσα προαναφέραμε για να συντηρεί ένα μεγάλο κοινό, να πίνει νερό στο όνομά της.  Στις μέρες μας η Toyota διαθέτει το GT86, που σίγουρα είναι καλύτερο από το τίποτα, θα θέλαμε όμως να ξαναδούμε μία Celica να περνάει τη γραμμή παραγωγής.

Volkswagen Corrado

Το Corrado αποτέλεσε πρακτικά μία σφήνα ανάμεσα σε τρεις γενιές Chirocco. Επρόκειτο για ένα μικρό 2 2 coupe μοντέλο, βασισμένο στο πάτωμα του Golf, αλλά με τη δική του δυναμική προσωπικότητα. Ο ειδικός τύπος της εποχής έγραφε παιάνες, χαρακτηρίζοντάς το ως ένα από «τα καλύτερα driver’s car που έχει βγάλει η Volkswagen», καθώς και ένα από τα 25 αυτοκίνητα που πρέπει να οδηγήσεις προτού αποδημήσεις εις Κύριον.

Χαρακτηριστική ήταν η έκδοση G60  των 1,8 λίτρων και 160 ίππων (υπερτροφοδοτούμενη, με το G να προκύπτει από τη G-Lader τουρμπίνα, λόγω σχήματος, και το 60 να υποδηλώνει τη διάμετρο σε mm). Αυτή όμως που στοιχειώνει ακόμα τις σκέψεις μας ήταν η VR6. Το απόλυτο, Corrado με εξακύλινδρο μοτέρ σε διάταξη V, με πολύ μικρή περιεχόμενη γωνία, μόλις 15 μοιρών. Από τη σύγχρονη γκάμα της Volkswagen δεν λείπει η ισχύς. Πουθενά όμως δεν θα βρείτε ένα τόσο «αλήτικο» μοντέλο, να ραγίζει τα politically correct καλούπια της εποχής μας.