Ράλι Φινλανδίας: Εκεί όπου η ταχύτητα συναντά την πίστη

Τις ημέρες που προηγήθηκαν, στην καρδιά του καλοκαιριού, ολοκληρώθηκε ένα ακόμα ράλι Φινλανδίας. Είναι το παλιό Ράλι 1000 Λιμνών. Juvaskylan Suurajot έγραφε στην τοπική γλώσσα των Suomi, το πρόγραμμα του αγώνα στα ’70 και ’80s. «Ο μεγάλος αγώνας της Γιβάσκιλα»!

Ένα ιδιαίτερο γεγονός που όμοιό του δεν υπάρχει στον ευρύτερο κόσμο του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Πουθενά στον κόσμο δεν διεξάγεται ένας αγώνας σε χωμάτινες επιφάνειες με τα αυτοκίνητα να περνούν ξυστά από τα δέντρα, να απογειώνονται για μέτρα και να αναπτύσσουν ταχύτητες που αγγίζουν -συχνά ξεπερνούν- τα 200 km/h...

MUST READ

Ράλι Φινλανδίας: Παραλίγο να... σπάσει το ταχύμετρο!

Στην Φινλανδία, η ταχύτητα αποκτά άλλη διάσταση. Οι αριθμοί χάνουν το νόημά τους όταν ένα αυτοκίνητο κινείται με περισσότερα από 200 km/h πάνω σε χώμα. Δεν είναι μόνο η ευθεία που κόβει την ανάσα. Είναι η διαδοχή των τυφλών κορυφών, των χασιμάτων και των αλλαγών κατεύθυνσης που απαιτούν απόλυτη ακρίβεια. Ένα ανεπαίσθητο λάθος δεν κοστίζει απλώς χρόνο. Μπορεί να σημαίνει το τέλος μιας προσπάθειας που προετοιμαζόταν μήνες.

Η συμμετοχή σε ένα τέτοιο αγώνα, είτε σαν στέλεχος της οργάνωσης, είτε σαν αγωνιζόμενος, είτε σαν θεατής, αποτελεί μια ξεχωριστή εμπειρία. Που όσες φορές και αν επαναληφθεί, κάθε φορά έχεις την εμφάνιση των ίδιων συναισθημάτων.

Εγώ, ένας «Ακροπολικά» μεγαλωμένος άνθρωπος, δεν μπορεί ωστόσο να μην κάνω ειδική μνεία -για πολλοστή φορά είναι η αλήθεια- σε αυτόν τον ιδιαίτερο αγώνα. Και αυτό που ακολουθεί, δεν είναι ένα ακόμα άρθρο μου. Θα μπορούσε να είναι φιλοσοφικό δοκίμιο, χρονογράφημα και η δόκιμη απαρχή μιας ποιητικής συλλογής… Έτσι μου βγαίνει…

Το μέρος όπου οι άνθρωποι μαθαίνουν να πετούν

Υπάρχουν τόποι που γεννούν θρύλους. Όχι επειδή το αποφάσισε η ιστορία, αλλά επειδή το επιβάλλει η ίδια η φύση, και η Φινλανδία είναι ένας από αυτούς. Εκεί όπου τα ατελείωτα δάση αγκαλιάζουν τους χωμάτινους δρόμους και οι λίμνες αντανακλούν έναν ουρανό που μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ, υπάρχει ένας αγώνας που εδώ και δεκαετίες δοκιμάζει όχι μόνο την ταχύτητα, αλλά και την ψυχή των ανθρώπων.

Το Ράλι Φινλανδίας δεν είναι ένας ακόμη γύρος του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Είναι μια ιεροτελεστία. Ένα τεστ θάρρους. Ένας αγώνας στον οποίο ο οδηγός καλείται να κάνει το πιο δύσκολο πράγμα που μπορεί να ζητήσει κανείς από έναν άνθρωπο: να αγνοήσει το ένστικτο της επιβίωσης. Γιατί το ένστικτο λέει να φρενάρεις. Η Φινλανδία, όμως, απαιτεί να επιταχύνεις.

Κινούμενος στους ήπιους χωματόδρομους της χώρας, διαπιστώνεις ότι αυτοί δεν είναι χαραγμένοι σε ψηλά βουνά, ούτε περνούν από θεαματικούς γκρεμούς όπως στο Μόντε Κάρλο ή στο Ακρόπολις. Υπάρχουν μόνο δάση. Αμέτρητα δέντρα, που στέκονται λίγα μόλις μέτρα από το οδόστρωμα, έτοιμα να «τιμωρήσουν» το παραμικρό λάθος. Και ανάμεσά τους, δρόμοι που ανεβοκατεβαίνουν ασταμάτητα, σαν κύματα μιας παγωμένης θάλασσας με αμέτρητα «χασίματα».

Δείχνουν ίδιες, αλλά κάθε κορυφή κρύβει ένα μυστικό. Μπορεί να ακολουθεί μια γρήγορη καμπή. Μπορεί μια απότομη συμπίεση. Ή ίσως... το κενό.

Εκεί βρίσκονται τα περίφημα άλματα της Φινλανδίας. Στιγμές όπου το αυτοκίνητο παύει να είναι αυτοκίνητο. Μετατρέπεται σε βλήμα, σε πουλί, σε μια μηχανή που αψηφά τη βαρύτητα. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν υπάρχει πρόσφυση, ούτε τιμόνι, ούτε φρένο. Υπάρχει μόνο σιωπή.

Προσγείωση και πίστη

Αν όλα έχουν γίνει σωστά, ο οδηγός συνεχίζει σαν να μη συνέβη τίποτα. Αν όχι, η φύση υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι δεν συγχωράει. Το παράδοξο είναι ότι οι μεγάλοι οδηγοί δεν θυμούνται τη Φινλανδία για τα άλματα. Τη θυμούνται για κάτι πολύ δυσκολότερο που αναδεικνύεται. Την εμπιστοσύνη. Στην Φινλανδία, ο οδηγός δεν βλέπει. Πιστεύει.

Πιστεύει στη φωνή του συνοδηγού. Σε εκείνες τις λίγες λέξεις που ακούγονται μέσα από το κράνος και περιγράφουν έναν δρόμο που ακόμη δεν υπάρχει μπροστά του. Όταν η ένδειξη γράφει «τέρμα», το γκάζι παραμένει στο πάτωμα. Όταν η κορυφή κρύβει τη συνέχεια της διαδρομής, δεν υπάρχει χρόνος για δεύτερη σκέψη. Η αμφιβολία είναι πιο αργή από το χρονόμετρο.

Ίσως γι' αυτό η Φινλανδία ανέδειξε τους μεγαλύτερους «ιπτάμενους» οδηγούς στην ιστορία των ράλι. Μεγάλωσαν πάνω σε αυτούς τους δρόμους. Έμαθαν να διαβάζουν κάθε αλλαγή του εδάφους όπως ένας πιανίστας διαβάζει τις νότες μιας παρτιτούρας. Δεν οδηγούσαν ενάντια στη φύση. Οδηγούσαν μαζί της.

Και όταν τους βλέπεις να περνούν, μοιάζουν να μην καταβάλλουν καμία προσπάθεια. Αυτή είναι, άλλωστε, η μεγαλύτερη ιδιότητα των πραγματικά σπουδαίων. Να κάνουν το αδύνατο να μοιάζει φυσιολογικό. Και αυτό προσπάθησαν και πέτυχαν και οι μην τοπικοί ήρωες. Ήξεραν ότι για να επιβιώσουν, τερματίσουν ή νικήσουν, έπρεπε να «γίνουν» για λίγες ημέρες Φινλανδοί...

Αυτό είναι λοιπόν το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του Φινλανδικού γύρου του WRC. Τα περίφημα άλματα. Για τους θεατές αποτελούν εξασφαλισμένο θέαμα. Για τους οδηγούς, όμως, είναι στιγμές απόλυτης μοναξιάς. Για λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου οι τέσσερις τροχοί χάνουν την επαφή με τη γη. Εκείνη τη στιγμή ο οδηγός δεν μπορεί να διορθώσει τίποτα. Μόνο να περιμένει την προσγείωση, ελπίζοντας ότι το αυτοκίνητο θα ακουμπήσει το έδαφος ακριβώς όπως το είχε φανταστεί πριν απογειωθεί.

Και όπως είχα τοποθετηθεί σε συζήτηση με τον Markku Alen, «ο μη ντόπιος οδηγός, μετά από μερικά -λίγα- χιλιόμετρα στην Ειδική διαδρομή, αρχίζει να αγχώνεται ότι θα τον προλάβουν οι τοπικοί πιτσιρικάδες που ξέρουν τις συνθήκες σαν ην τσέπη τους». Και είχε συμφωνήσει ο μέγας Markku, όπως και Έλληνας αγωνιζόμενος που κάποια στιγμή που πήρε μέρος εκεί. «Είναι αγχωτικό να τρέχεις στην Φινλανδία ιδιαίτερα εάν είσαι νότιος»...

Δέντρα και άνθρωποι

Όποιος βρεθεί για πρώτη φορά στα δάση γύρω από την Γιβάσκιλα αντιλαμβάνεται αμέσως ότι η φύση δεν αποτελεί απλώς το σκηνικό του αγώνα. Είναι ο πρωταγωνιστής. Ατελείωτα πευκοδάση, στενοί χωμάτινοι δρόμοι και αμέτρητες κορυφές συνθέτουν ένα φυσικό Λούνα Παρκ, φτιαγμένο όχι για διασκέδαση, αλλά για να δοκιμάζει τα όρια των ανθρώπων και των μηχανών.

Και κάθε χρόνο, χιλιάδες θεατές περπατούν μέσα στα δάση από τα χαράματα, κουβαλώντας καρέκλες, σημαίες και φωτογραφικές μηχανές. Δεν πηγαίνουν εκεί μόνο για να δουν ένα αυτοκίνητο να περνά. Πηγαίνουν για να ζήσουν μια στιγμή. Να ακούσουν πρώτα τον μακρινό ήχο του κινητήρα που δυναμώνει ανάμεσα στα δέντρα, να νιώσουν τη γη να τρέμει και, ξαφνικά, να εμφανιστεί ένα αυτοκίνητο που πετά κυριολεκτικά μπροστά τους πριν χαθεί ξανά μέσα στο δάσος.

Και όλα αυτά διαρκούν μόλις λίγα δευτερόλεπτα. Ίσως όμως αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα να είναι αρκετά για να καταλάβει κανείς γιατί αυτός ο αγώνας θεωρείται ο «ναός» του παγκόσμιου ράλι. Και γιατί δεν είναι όπως κανένας άλλος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι.

MUST READ

Οι Φινλανδοί έφτασαν τις 200 νίκες στο WRC - Ποιοι κρατούν τα «ηνία»

Γιατί στη Φινλανδία δεν κερδίζει μόνο ο ταχύτερος. Κερδίζει εκείνος που μπορεί να εμπιστευτεί περισσότερο από όλους. Που μπορεί να ξεπεράσει τον φόβο του. Που αποδέχεται ότι, για να κινηθείς πραγματικά στο όριο, πρέπει κάποια στιγμή να προσπεράσεις τη λογική και να ακολουθήσεις μόνο το ένστικτο, την εμπειρία και τη φωνή που κάθεται στο δεξί μπάκετ.

Και όταν τελειώσει ο αγώνας, όταν σβήσουν οι κινητήρες και το δάσος ξαναβρεί τη σιωπή του, μένει μόνο μία σκέψη. Ή καλύτερα μία διαπίστωση. Στο τέλος της ημέρας, στο ράλι Φινλανδίας δεν πηγαίνεις απλώς για να τρέξεις. Πηγαίνεις για να ανακαλύψεις αν έχεις το θάρρος να πετάξεις!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Toyota: Ο Akio Toyoda την... είπε στον Jari-Matti Latvala

Toyota: Πώς συνέβη το σφοδρό ατύχημα του Ogier στη Φινλανδία

WRC: Γεύση από το... μέλλον στη Φινλανδία - Τι αλλαγές έρχονται στη Super Sunday