26/7/2022
Ο κόσμος του μηχανοκίνητου αθλητισμού και η οικογένεια της Mini θρηνούν την απώλεια του Paddy Hopkirk. Ο θρύλος των Mini Cooper - και εκ των πρωταγωνιστών της δεκαετίας του 1960 - έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών την προηγούμενη Πέμπτη (21/7).
Ο Βορειοϊρλανδός Patrick Barron Hopkirk, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, έμεινε στην ιστορία για την εντυπωσιακή του νίκη στο Monte Carlo το 1964 στο τιμόνι ενός Mini Cooper S, με συνοδηγό τον Henry Liddon, απέναντι στον Σουηδό Bo Ljungfeldt με το αρκετά πιο ισχυρό Ford Falcon.
Η νίκη-έκπληξη του Paddy πανηγυρίστηκε δεόντως στη Μεγάλη Βρετανία: Ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός, Alec Douglas-Home του έδωσε συγχαρητήρια, ενώ οι θρυλικοί Beatles του έστειλαν κάρτα που έγραφε: «Τώρα είσαι ένας από εμάς, Paddy».
Το 1966 τερμάτισε δεύτερος στο Ράλι Ακρόπολις, εξαιτίας τιμωρίας που του στέρησε τη νίκη, ωστόσο ένα χρόνο αργότερα ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, πάντα με το «θρυλικό» Mini Cooper S.
Γεννήθηκε στο Μπέλφαστ στις 14 Απριλίου του 1933 και άρχισε την καριέρα του σαν επαγγελματίας οδηγός τη δεκαετία του 1950. Τα βήματα ανόδου του ήταν γρήγορα. Η πρώτη του νίκη ήρθε στο Circuit of Ireland το 1955 (το κατέκτησε άλλες τέσσερις στη συνέχεια) και ακολούθησε το Hewison Trophy ως ο πιο επιτυχημένος Ιρλανδός οδηγός της χρονιάς.
Οι συμμετοχές του στους πιο φημισμένους αγώνες του παγκοσμίου πρωταθλήματος ήταν αναρίθμητες. Ράλι Σαφάρι, RAC Ράλι, το Ακρόπολις, το Ράλι Monte Carlo, το Tulip Rally, το Ράλι των Άλπεων και πολλά άλλα.
Δύο χρόνια πριν το θρίαμβό του στο Monte Carlo, είχε δείξει τις δυνατότητές του, τερματίζοντας στην 3η θέση στο τιμόνι ενός Sunbeam Rapier (1962). Πριν βρει την «Ιθάκη» του στη Mini το 1964, είχε αγωνιστεί με διάφορες άλλες ομάδες, όπως η Triumph.
Η τελευταία του μεγάλη νίκη ήταν το 1967 στο Coupe des Alpes, που ήρθε να προστεθεί στη νίκη του στην Αυστρία το 1964 για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ράλι.
Για τις διακρίσεις του του απονεμήθηκε ο τίτλος του μέλους του πιο εξαίρετου τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (MBE), ενώ το 2017 εξελέγη πρόεδρος του British Racing Drivers’ Club, του οποίου διετέλεσε και αντιπρόεδρος.
Για το ήθος του όλοι είχαν να πουν τα καλύτερα λόγια και ενδεικτικό ήταν το συμβάν στο Μαραθώνιο Λονδίνου-Σϊδνεϊ το 1968. Οντας επικεφαλής στον αγώνα, σταμάτησε το Austin του και μαζί με τον συνοδηγό του, Tony Nash, για να απεγκλωβίσει ένα πρόσφατα τραυματισμένο μέλος της ομάδας από το φλεγόμενο όχημά του.
Ανάμεσα στους πολλούς που τον «αποχαιρέτισαν» ήταν και η FIA.
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
